Robert Abraham Levisson ('Bob') (Den Haag, 27 december 1913 - Den Haag, 24 december 2001) werd geboren als oudste zoon van Amelia Mil Simons en Levie Levisson. Hij werke voor de oorlog als directiesecretaris het drukkersbedrijf van zijn vader. In februari 1942 was hij lid van de Centrale Culturele Commissie van de Joodse Raad. Hij dook in 1942 onder maar werd begin juli 1943 verraden. Via de Hollandsche Schouwburg werd hij naar Westerbork gedeporteerd. Hij ontsnapte uit Westerbork en kwam uiteindelijk in Engeland terecht. Daar werkte hij bij de juridsche afdeling van het Militair Gezag. Na de oorlog was hij 28 jaar lang directeur van de drukkerij Levisson. Hij richtte de Liberaal Joodse Gemeente in Den Haag weer op en was tevens oprichter en, in 1974, de eerste directeur van het Centrum voor Informatie en Documentatie Israël (CIDI).
Elias Monasch (Amsterdam, 21 oktober 1894 – Sobibor, 4 juni 1943) --- De apotheker Elias Monasch werd geboren in Amsterdam, op 21 oktober 1894. Hij woonde, met zijn vrouw Judik Monasch-Bouwman (Utrecht, 20 november 1894 - Sobibor, 4 juni 1943) op het Nassauplein 9-II, in Amsterdam. Begin 1942 was hij lid van de Medische Commissie van de Joodse Raad, en voorzitter van de sub-commissie apothekers. Elias Monasch werd, net als zijn vrouw, vermoord in Sobibor, op 4 juni 1943.
H. Jacobs was de tijdens de oorlog, en vanaf 1948 de directeur van de Joodse HBS in Amsterdam, welke was gevestigd in de Voormalige Stadtimmertuin. Hij werd eind 1940 lid van de Adviescommissie voor het Onderwijs, een onderdeel van de Joodse Coordinatie Commissie
David Spitz (Hilversum, 15 april 1918) was een zoon van Elias Spitz (Amsterdam, 20 mei 1874 - Bergen-Belsen, 19 januari 1945) en Rachel Konijn (Amsterdam, 27 augustus 1883 - Amsterdam, december 1921). David Spitz is waarschijnlijk omgekomen ca. 30-9-1942 in Oost-Europa).
Eduard Spier (geb. Zutphen 17-01-1902 - overl. Amsterdam 11-06-1980), notaris. Woonde in 1941 in de Waldeck Pyrmontlaan 12, in Amsterdam. Hij was lid van de Commissie voor Geldelijk Beheer van de Joodse Raad en lid van de Juridische Commissie van de Joodse Raad. In 1942 was hij lid van de Centrale Commissie voor Joods Onderwijs en van de Centrale Culturele Commissie van de JR. Na de oorlog bekleedde hij vele bestuurlijke functies. Van 1946 tot 1954 lid van de Permanente Commissie van het NIK, van 1954 tot 1972 voorzitter van JMW. Vanaf 1954 bestuurslid (o.a. voorzitter) van het Nieuw Isr. Weekblad
Lodewijk Hartog Sarlouis (Amsterdam, 28 februari 1884 - Auschwitz, 26 oktober 1942), zoon van diamantbewerker Hartog Sarlouis en Esther de Vries, werd opgeleid aan het Nederlandsch Israëlietisch Seminarium. Vanaf 1906 was Sarlouis docent bij het godsdienstig genootschap Bet Hamidrasj in Amsterdam. In 1912 werd hij aangesteld als rabbijn van de NIHS van Amsterdam. Sarlouis trouwde in 1912 met Lea Asscher (1887-1942), met wie hij drie kinderen kreeg. Sarlouis vervulde vele bestuursfuncties. Zo was hij voorzitter van de orthodoxe 'Centrale Organisatie voor Religieuse en Moreele Verheffing der Joden in Nederland', en vanaf 1928 was hij vice-voorzitter van de S.A. Rudelsheimstichting in Hilversum. In 1936 werd Sarlouis tot opperrabbijn van Amsterdam benoemd. In februari 1941 werd hij lid van de Joodse Raad. Hij weigerde in eerste instantie. Ondanks zijn positie werd hij vroeg opgepak. Op 22 oktober 1942 werd hij met zijn gezin naar Westerbork gebracht, om enkele dagen later in de omgeving van Auschwitz te worden vermoord.
Carel Hendrik Frederik Polak werd geboren in Rotterdam, op 2 september 1909. Hij kwam uit een geslacht van juristen: zijn vader was raadsheer in de Hoge Raad, zijn broers raadsheer in het Gerechtshof te Leeuwarden en raadsheer in Den Haag. In 1942, toen hij lid was van de Juridische Commissie van de Joodse Raad, woonde hij in de Weissenbruchstraat 22 in Den Haag. Hij dook onder en werkte in die tijd als concierge van een huishoudschool en als nachtwaker bij een fabriek. Na de oorlog vervulde hij tal van functies: hij was onder andere hoogleraar (agrarisch recht in Wageningen en Leiden), VVD-senator en, in het kabinet-De Jong (1967-1971), Minister van Justitie.
Eduard (voluit: David Eduard) Belinfante (Den Haag, 22 maart 1875) was de zoon van August Belinfante en Rebecca Santcroos. Hij woonde, met zijn echtgenote Judith Belinfante-Mendes da Costa (Amsterdam, 22 januari 1881 - Auschwitz, 30 oktober 1944) in Den Haag, in de Emmastraat 166. Hij werd samen met zijn vrouw vermoord in Auschwitz, op 30 oktober 1944. Hun twee kinderen, August David Belinfante (1911-2000) en Estella Erika Belinfante (1913-) overleefden de oorlog. --- Belinfante was advocaat. Hij was lid van het ‘Comité voor Steun aan in Nederland verblijvende buitenlandse Joden’ dat in december 1940 was opgericht en tot maart 1941 zelfstandig functioneerde. Daarna werd het een onderafdeling van de Joodse Raad, tot 31 december 1942. Hij was in februari 1942 lid van de Juridische Commissie van de Joodse Raad, die gevestigd was aan de Lijnbaansgracht 366.
Izaak Kisch werd op 23 november 1905 geboren als zoon van Hartog Izaak Kisch en Rebecca Spitz. In 1932 promoveerde hij en was van 1935 tot 1940 privaatdocent in de rechtsvergelijking aan de Universiteit van Amsterdam, tot hij werd ontslagen. In zijn afscheidsrede van 26 november 1940 riep hij op tot verzet tegen de nieuwe leer. Hij was lid van het 'Comité voor Steun aan in Nederland verblijvende buitenlandse Joden' dat in december 1940 was opgericht. Tot de herfst van 1941 heeft Kisch in de Joodse Raad gezeten. In 1942 was hij nog de vooriztter van de Commissie voor Geldelijk Beheer van de Joodse Raad. Hij stond in contact met de hoge ambtenaar K.J. Frederiks - hij had op die manier ook invloed op de samenstelling van de lijst-Barneveld. In 1945 trad hij aan als hoogleraar aan de Universiteit van Amsterdam met de rede: 'Universalisme oud en nieuw'. Kisch overleed in 1980.
Andreas ('André') Hertzberger (Amsterdam, 4 april 1874 - Bergen-Belsen, 8 mei 1944), was president van Hertzberger's Confectie en Textielfabrieken. Met zijn vrouw Selma Roos (18 september 1878 - 25 april 1943 Bergen Belsen) woonde hij in de Johannes Vermeerstraat 29, en later aan de Apollolaan, en aan de Minervalaan 77 in Amsterdam. Hertzberger was voorzitter van het Comité voor Joodsche Vluchtelingen; in februari 1942 was hij ook lid van de Commissie voor Geldelijk Beheer van de Joodse Raad. Hertzberger's Confectie en Textielfabrieken was gevestigd aan de Prins Hendrikkade 141, de fabriek zelf in de Foeliestraat 14-18.
Joodse Vereniging voor Verpleging en Verzorging
D000872: Opgave van de commissies van de Joodse Raad waarin leden van de Joodse Raad zitting hadden, februari 1942
Isidor de Haan (Amsterdam, 9 november 1884 - Sobibor, 9 juli 1943) woonde met zijn vrouw, Sara de Haan-Rudelsheim (Amsterdam, 5 juli 1887 - Sobibor, 9 juli 1943) in de De Lairessestraat 62 huis, in Amsterdam. Hij was directeur van Matzefabriek (A.I.) de Haan (& Co.). In 1942 was hij lid van de Commissie van Contact voor de afdeling Ondersteuning en Maatschappelijk Werk, van de Joodse Raad. Vlak voor zijn deportatie woonden De Haan en zijn vrouw aan het Afrikanerplein 37 I, in Amsterdam.
Het Centraalbureau van de afdeling 'Hulp aan vertrekkenden' van de Joodse Raad was gevestigd aan Lijnbaansgracht 366, evenals de onderafdeling 'Zakelijke belangen'.
Centrale Culturele Commissie voor Joden in Nederland
Jerohm Hartog (Muiden, 29 april 1892 - Bergen-Belsen, 13 januari 1945) woonde met zijn vrouw Theresia Hartog-Aa (Amsterdam, 4 oktober 1899 - Schipkau, 19 april 1945) en hun kinderen (waaronder: Charles Hartog (Amsterdam, 1 september 1925 - Sobibor, 3 maart 1945) aan Hoogeweg 102 huis, in Amsterdam. Hartog was in 1942 lid van de Centrale Commissie voor Joods Onderwijs en (daarvoor?) hoofd van een joodse school. Hij was met journalist Hugo Heijmans (1904-1945) auteur van het boek 'Chajiem van Groede' (1941), een jeugdboek met een zionistische portee.
Marcel Henri Bregstein, geboren in 1900, was de zoon van Shepsal Bregstein ('Etienne') (1872-1940) en Ita Beila Betty Bregstein-Bernhardt ('Betty') (1900-1960). Bregstein was advocaat en vanaf 1939 hoogleraar Handelsrecht, Faillissementsrecht en Internationaal Privaatrecht aan de Universiteit van Amsterdam. Hij woonde in de Prins Hendriklaan 43 (eerder in de Willemsparkweg 99) en was getrouwd met de niet-joodse Maria Bakker. Als gemengd-gehuwde overleefde hij de oorlog. Hij was in februari 1942 lid van de Juridische Commissie van de Joodse Raad, die gevestigd was aan de Lijnbaansgracht 366. Hij was in 1943 lid van de Commissie ter Behandeling van Financiele Aangelegenheden van de Joodse Raad. Na de oorlog werd hij lid van de Raad voor het Rechtsherstel, van de afdeling Effectenregistratie. Hij was juridisch adviseur voor het Ministerie van Financiën en behandelde vooral de problemen betreffende de liquidatie van vijandelijk vermogen in internationaal verband.
Emanuel van Dien (Amsterdam, 13 oktober 1865 - sterfplaats onbekend, 24 maart 1943) was gehuwd met Alida van Dien-Zilver (1880-1944) In 1942 was Van Dien lid van de Commissie voor geldelijk beheer van de Joodse Raad. Hij was de eerste accountant in Nederland en heeft het beroep in Nederland geintroduceerd en tot ontwikkeling gebracht.
Mr. Nochem de Beneditty (Amsterdam, 19 augustus 1883 - Auschwitz, 1 oktober 1944) was rechter bij de rechtbank van Amsterdam, voorzitter van de Port. Isr. Gemeente te Amsterdam (1941), plaatsvervangend Nederlands lid in de Jewish Agency en biograaf van Jonas Daniel Meijer. Hij is in 1910 gepromoveerd op een proefschrift over ouderlijke macht en kinderbescherming.
Abraham Bartels werd geboren in 1890. Hij doceerde van 1916 tot 1918 op de Middelbare Handelssschool te Amersfoort en van 1918 tot 1931 op de R.H.B.S. te Leeuwarden. In Leeuwarden werd hij ook leraar Hebreeuws aan het gymnasium. Van 1931 tot 1955 gaf Bartels les aan de HBS in de Beeklaan in Den Haag. In de oorlog werkte hij als leraar Nederlands en rector aan het Joods Lyceum in Den Haag. Na zijn gedwongen ontslag in mei 1942 werd hij lid van de Centrale Commissie voor Joods Onderwijs. Hij kwam in Barneveld terecht en overleefde de oorlog. Hij overleed op 10 december 1968.
Meijer Henri Max Bolle (Amsterdam, 7 december 1910 - Feldafing, 8 mei 1945), was accountant in Amsterdam en dirigent van het joods mannenkoor van de synagoge aan de Linnaeusstraat in Amsterdam. Hij werd vanaf 2 oktober 1941 algemeen secretaris van de Joodse Raad. Hij werd (voor een belangrijk functionaris van de JR) relatief vroeg opgepakt, eind 1942. Bolle werd opgevolgd door J. Brandon.
De Joodse Raad werd op last van de Duitse bezetter in februari 1941 opgericht als organisatie die de Joodse gemeenschap in Nederland moest besturen. Diamantair Abraham Asscher en professor David Cohen werden de voorzitters. De raad heette 'Joodse Raad voor Amsterdam' maar kreeg al snel de bevoegdheid over geheel Joods Nederland. Via de raad gaf de bezetter bevelen door aan de Joodse gemeenschap en haar leiders. Zo werd de Joodse Raad het doorgeefluik van de anti-Joodse maatregelen. In september 1943 werd de leiding zelf naar het concentratiekamp Westerbork afgevoerd, en werd de raad ontbonden.
De Centrale Commissie voor Joods Onderwijs werd in februari 1942 voorgezeten door David Cohen Op 21 oktober van dat jaar werd de Commisie opgeheven, en ging op in de Joodse Raad, in de Commissie: 'Bestuur van het Joodse onderwijs in Nederland', ook onder het voorzitterschap van prof. David Cohen.
Opgave van de commissies van de Joodse Raad waarin leden van de Joodse Raad zitting hadden, februari 1942
Dr. Jacob Arons (Amsterdam, 27 augustus 1882 - Auschwitz, 3 september 1943), zoon van Jacobus Hartog Arons en Sara Bril, woonde met zijn vrouw Sophie Arons-Saks (1883-1943) in de eerste oorlogsjaren in de Mauritsstraat 4, in Amsterdam. Hij was een bekende arts. Hij was lid van het 'Comité voor Steun aan in Nederland verblijvende buitenlandsche joden', dat in december 1940 was opgericht en tot maart 1941 zelfstandig functioneerde. In 1941 werd Arons ook lid van de Joodse Raad. Hij had twee kinderen, die de oorlog overleefden.
De Joodse Centrale voor Beroepsopleiding werd juni 1940 opgericht om verschillende opleidingscentra - waar de emigratie naar Palestina werd voorbereid, te overkoepelen. In deze centra, bestaande uit de jeugd-alija en hachsjara-centra, werden diverse cursussen en onderwijs verzorgd. In 1941 kwam de Centrale onder de Joodse Raad te vallen. In 1941 huisde zij op het Weesperplein 4. De Joodse Centrale voor Beroepsopleiding verdween met de liquidatie van de Joodse Raad in september 1943, van het toneel. Max Bolle was president van de Centrale totdat hij gedeporteerd werd, daarna werd het Ru Cohen. De directeur van de Centrale was A.M. Cohen.
Prof. Jehoeda Leon Palache (Amsterdam, 26 oktober 1886 - Auschwitz, 18 oktober 1944), zoon van Isaac Palache (ook: Izak van Juda Palache), de opperrabbijn van de Portugees-Israelietische Gemeente, en Spinosa Catella Jessurun. Jehoeda Leon Palache was vanaf 1924 hoogleraar in de Bijbelstudies aan de Universiteit van Amsterdam, een theologische faculteit - de facto een opleiding voor predikanten. Onder zijn leiding zou de studie van de Semitische Letteren in Amsterdam bloeien. Hij had met zijn vrouw Sophia Wilhelmina Palache-de Pinto (1897-1944) drie kinderen, waaronder Mozes Herman Palache (1918-1945) en Judith Anna Mendes da Costa-Palache (1921-1945). Jehoeda Leon Palache werd, vanuit Westerbork op 25 februari 1944 naar Theresienstadt gedeporteerd. Op 16 oktober 1944 werd Palache vanuit daar naar Auschwitz gedeporteerd, waar hij op 18 oktober 1944, samen met zijn vrouw, is vermoord.
Polak, Carel Hendrik Frederik (1909-1981)
Max Isaac Prins (Arnhem, 25 april 1884 – Bergen-Belsen, 31 maart 1944), promoveerde in 1911 op het werk 'Staatsnoodrecht'.
Julius Francois Cahen (Den Bosch, 2 oktober 1899 - Haifa, 29 juni 1979), tweede zoon van Ferdinand Cahen (1867-1938) en Libettha Joanna (Louise) Hartog (1870-1943). Gehuwd met Frederika de Jong (Amsterdam, 23 februari 1900 - Haifa, 25 juni 1990). Vader van vier kinderen onder wie Abel Cahen.
Meyer de Vries, geboren 6 augustus 1891 te Amsterdam, werkte tot 1941 als ambtenaar bij het Ministerie voor Sociale zaken en woonde in de Goudenregenstraat in Den Haag. In 1942 en 1943 werkte hij bij de Joodse Raad. Hij was ook werkzaam voor de afdeling Sociale Zorg van de Joodse Coordinatie Commissie, en hij was lid van de Commissie ter behandeling van financiele aangelegenheden van de Joodse Raad. Tevens was hij vice-voorzitter van de Centrale Culturele Commissie van de JR en voorzitter van de Personeel-Commissie van de JR. Meyer de Vries had (tenminste) een dochter, Mea (1918).
Abraham Krouwer (Amsterdam, 18 november 1883). Hij was lid van de Joodse Raad en overleefde de oorlog. Zijn ouders waren Hartog Krouwer (1863-1934) en Eva Krouwer-de Jong (Geboorteplaats onbekend, 8 april 1855 --- Sterfplaats onbekend, 17 juni 1940). ---
Henri Edersheim (Den Haag, 8 april 1885 - Sobibor, 23 juli 1943) woonde in Den Haag in de Van Neckstraat 27. Hij was in 1941 secretaris van Joodse Coordinatie Commissie en speelde in de afdeling Den Haag een belangrijke rol. Hij was in februari 1942 lid van de Juridische Commissie en van de Personeel-Commissie van de Joodse Raad. In de zomer van 1943 is hij wellicht verraden. Hij werd gearresteerd en via de strafbarak van Westerbork naar Sobibor afgevoerd.
Erika Blüth (geboren als Erika Henschel) was getrouwd met Curt Blüth. Zij gaf klassieke geschiedenis, onder meer in het Alyahtehuis Paviljoen Loosdrechtse Rade. Zij werkte in Amsterdam voor de Joodse Raad. Zij waarschuwde de Loosdrechtse Rade over de op handen zijnde deportatie van de jeugdalyah.
Abraham de Hoop (Amsterdam, 1 februari 1895 - Auschwitz, 12 februari 1943) trouwde met Nannette Julie Suikerman (Amsterdam, 2 april 1901 - Auschwitz, 12 februari 1943). De Hoop was directeur van de Nederlandsche Bioscoopbond en oprichter van de 'Bio-vacantieoorden'. Tijdens de oorlog werkte hij voor de Joodsche Raad, als een naaste medewerker van prof. David Cohen. Abraham de Hoop woonde in de Jacob Obrechtstraat 43, met zijn vrouw en hun vier kinderen: Jaap (1923- 1943), Freddy Samuel (1927-1943), Janny (1930-1943) en Rosy (1930-1943).
Arnold van den Bergh (Oss, 20 januari 1886 - Chelsea (graafschap Londen), 28 oktober 1950), notaris, zoon van Simon van den Bergh (1847) en Esther Monnickendam (1846) , trouwde in 1920 in Enschede met Auguste Kan (1899).
Het Nederlands Israelietisch Seminarium werd in 1836, bij Koninklijk Besluit, opgericht door Willem I. Deze Nederlandse rabbijnenopleiding verving de traditionele hogere talmoedschool. Op het seminarium volgde men een wettelijk verplicht programma, waaronder een groot aantal algemene vakken. Rabbijn dr Joseph Hirsch Dünner (1833-1911) werd in 1862 aangesteld als rector. Eind jaren dertig van de twintigste eeuw was rabbijn Jekutiäl Neubaumer rector van het N.I.S. ---
Joseph Loonstijn werd geboren in Amsterdam, op 14 januari 1895. Loonstijn was advocaat en procureur. Begin 1942 was hij lid van de Culturele Commissie van de Joodse Raad. Hij woonde destijds aan het Roelof Hartplein nr. 4 (in "het Nieuwe Huis", een coöperatief flatgebouw voor alleenstaanden) in Amsterdam.en had een praktijk in de Vondelstraat 33. Hij werd vermoord in Auschwitz, op 27 augustus 1943.
Mr. Dr. Albert Büchenbacher werd geboren op 18 juli 1902 in Amsterdam. In 1928 promoveerde hij op het werk 'Rechtsverwerking of het tenietgaan van rechten door eigen toedoen van den gerechtigde'. Hij schreef in dat jaar ook een brochure voor de Ned. Zionistenbond (waarvan hij secretaris was), getiteld 'Het Joodsche vraagstuk en zijn oplossing'. Hij werd griffier bij het Amsterdamse Kantongerecht. Na een aantal jaren in Nederlands-Indië te hebben gewerkt, werd hij in 1938 Secretaris van de Gemeentelijke Dienst voor Sociale Zaken in Amsterdam. Hij was ook secretaris van (de stichting / vereniging?) 'Maatschappelijke Steun'. November 1940 werd hij als ambtenaar ontslagen. Büchenbacher woonde in de Van Eeghenlaan 34. Februari 1942 was hij lid van de Personeel-Commissie van de Joodse Raad. Büchenbacher stond op de Barnelveldlijst en werd, via Weserbork, uiteindelijk naar Theresienstadt gedeporteerd. Hij overleefde de oorlog en bereidde in november 1945 de eerste na-oorlogse vergadering van de Nederlandse Zionistenbond voor. Hij was in 1946 voorzitter van de Sociale Commissie van de Joodse Coordinatie Commisie. In 1947 publiceerde hij het werk 'Recht en onrecht', in 1948 was hij secretaris van het Joods Maatschappelijk Werk. Hij stierf in 1952.
Albert Barend Gomperts werd op 8 juni 1883 in Amsterdam geboren als zoon van Barend Philipp Gomperts en Eva Meyer. Hij promoveerde in 1908 en vestigde zich even later als advocaat en procureur in Amsterdam. Met uitzondering van de oorlogsjaren heeft hij, tot zijn dood op 10 augustus 1963, altijd een praktijk gehad. Gomperts is voor en na de oorlog actief geweest in vele bestuursfuncties. In de oorlog was hij lid van het bestuur van de Joodse Raad.
Salomon Zeelander geboren in Amsterdam, op 2 juli 1894, woonde met zijn vrouw en kinderen in de Noorder Amstellaan 181 II. In 1942 was Zeelander lid van de 'Commissie voor geldelijk beheer' van de Joodse Raad. Hij is op 5 mei 1945 in het Extern kommando Wüstegiersdorf vermoord. Zijn zoon Menno Emanuel Zeelander (geboren in Amsterdam, op 6 januari 1925) heeft de oorlog ook niet overleefd.
Philip Frank (Hilversum, 9 augustus 1910) trouwde met Bep Dünner (Amsterdam, 18 mei 1909 - Auschwitz, 12 februari 1943). Zij woonden in Haarlem, aan het Ripperdapark 26. Frank volgde in 1934 S.A. Onderwijzer op als opperrabbijn van het ressort Noord-Holland. Frank was, in februari 1942 lid van de Centrale Culturele Commissie van de Joodse Raad. Op 2 februari 1943 werden Philip Frank en negen andere mannen, als represaillemaatregel, door de Duitsers in Bloemendaal vermoord.
Jacobus Henricus Kann (Den Haag, 12 juli 1872 - Theresienstadt, 7 oktober 1944), trouwde met Adriana Anna Polak Daniels (Den Haag, 1871 - Theresienstadt, 1945). Kann kwam uit een Haags-joodse bankiersfamilie, waartoe de firma Lissa & Kann behoorde. In 1891 werd hij hoofd van de firma, die vanaf 1906 NV Bankiers-kantoor Lissa & Kann heette (in de jaren zestig zou het opgaan in de bank Mees en Hope NV). Kann was een van de weinige Nederlanders die in 1897 het eerste zionistische congres in Bazel bezochten. Hij was onder de indruk van Herzl en bood hem zijn diensten als bankier aan. In 1899 was Kann betrokken bij de oprichting van de Jewish Colonial Trust, een bank die de toekomstige zionistische emigriatie naar Palestina moest financieren. Kann was een politieke zionist, in tegenstellling tot de (stroming van de) praktische zionisten. Met opperrabbijn Dünner en dichter A. van Collem had Kann in 1899 voor de oprichting van de Nederlandsche Zionistenbond gezorgd. In 1924 werd Kann Nederlands consul in Jeruzalem, een functie die hij vervulde tot 1927. In 1942 werd Kann voorzitter van "De Commissie voor Heffing, Ondersteuning en Maatschappelijk Werk van de Joodse Raad van Amsterdam, Bureau Den Haag". Hij was tevens lid van de Commissie voor geldelijk beheer. Kann en zijn vrouw behoorden tot de Barneveldgroep, die uiteindelijk naar Theresienstadt werd gedeporteerd. Daar stierf hij op 7 oktober 1944. J.H. Kann had vijf kinderen. De zoons Maurits, Johan en Jaap kwamen om in de oorlog; dochter Lieke en zoon Eduard (Eek) overleefden.
Adolf Menko, geboren op 26 november 1888 in Delden, was machinefabrikant en eigenaar van fabriek 'Tubantia'. Hij was getrouwd met Hendrika Godfried (1886), zij woonden in de Bleekerstraat 57 in Enschede met hun zoon Siegfried Alfred Menko (1920-1941). Adolf Menko en Hendrika Godfried overleefden de oorlog, evenals hun dochter Emilie (E.J.J.) Menko, door onder te duiken. Na de oorlog woonden zij in de Prinsestraat 13, in Enschede. Adolf Menko overleed op 11 april 1959.
Herman Frijda (Amsterdam op 22 juli 1887 - Auschwitz, 3 oktober 1944), was de zoon van Leon Frijda, eigenaar van een kledingzaak, en Jetta Sanders. Frijda woonde met zijn vrouw Dora Hermance Charlotte Frank en hun drie kinderen in de Corellistraat 3 in Amsterdam. Hij promoveerde in 1911 in de rechtswetenschappen en in 1914 in de staatswetenschappen. In 1921 werd hij hoogleraar staathuishoudkunde en statistiek aan de Universiteit van Amsterdam. Aan het begin van de oorlog werd de joodse Frijda ontslagen. Hij weigerde het verzoek van Asscher in februari 1941 om toe te treden tot de Joodse Raad. Later was hij nog wel enige tijd als secretaris verbonden aan de Raad. Zijn zoon Leo Herman Frijda (1923-1943) werd lid van de verzetsgroep CS-6 (genoemd naar het adres Corellistraat 6). Hij werd opgepakt en gefusilleerd in Overveen in oktober 1943. Herman Frijda was toen al ondergedoken in Leeuwarden, waar hij op 19 juli 1944 werd gearresteerd.
De Joodse Vereniging voor Verpleging en Verzorging (J.V.v.V.V.) was een afdeling van de Joodse Raad, en had als taak "de duurzame verzorging van minderjarigen, ouden van dagen, invaliden; de verpleging en verzorging van zieken, alsmede het beheer van de bijeengevoegde Joodse instellingen voor verpleging en verzorging in Nederland".
Raphaël Henri Eitje werd geboren in Amsterdam, op 18 april 1889. Voor de Tweede Wereldoorlog had hij gewerkt voor Hachnosas Ourechim, een organisatie die hulp verstrekte aan Joodse emigranten. Hij was een belangrijk medewerker van het Comité voor Joodse Vluchtelingen. Tijdens de oorlog werkte hij voor de afdeling 'Ondersteuning en Maatschappelijk werk' van de Joodse Raad. Hij was ook leider van de afdeling Bijstand aan niet-Nederlandse Joden. Hij woonde met zijn vrouw Elisabeth Eitje-Kulker (Amsterdam, 1 juni 1887 - Bergen-Belsen, 4 februari 1945) en hun zoon Alfred Eitje ( Amsterdam, 30 januari 1920 - Bergen-Belsen, 31 maart 145) in Amsterdam, in de Sarphatistraat 151. Raphaël Henri Eitje is omgekomen in Bergen-Belsen, op 15 december 1944.
Het Comité voor Joodsche Vluchtelingen (CJV) viel onder het Comité voor Bijzondere Joodse Belangen (CBJB), dat was opgericht in 1933. Het was ingesteld door de Israelietische Kerkgenootschappen in Nederland. David Cohen, die secretaris was van het CBJB, werd voorzitter van het Comité voor Joodsche Vluchtelingen. Raphaël Henri Eitje, die werkte voor Hachnosas Ourechim, (een organisatie die hulp verstrekte aan Joodse emigranten) en Gertrude van Tijn-Cohn, (werkzaam voor de Joodse Vrouwen Organisatie) hadden de dagelijkse leiding over het CJV. Het Comité was tot 1939 gevestigd op het 's Gravenhekje 7 in Amsterdam, daarna verhuisde het naar de Lijnbaansgracht 366 (waar later een belangrijk deel van de Joodse Raad zich zou vestigen).
Rudolf (Ru) Cohen (Deventer, 27 juli 1889 - Bergen-Belsen, 27 februari 1945), woonde in 1941 met zijn vrouw Eva Cohen-Königsberger (Amsterdam, 17 november 1891 - Bergen-Belsen, 26 oktober 1944) en hun drie kinderen (onder wie Rachel Rita Cohen (Deventer, 16 juni 1925 - Auschwitz, 22 oktober 1943) ) in de Sandrasteeg 5 in Deventer. Cohen was voorzitter van de Joodse Centrale voor Beroepsopleiding (JCB) en initiatiefnemer van de Hachsharah (de voorbereiding op vertrek naar Israel) in Nederland, en secretaris van de Hachsjara-raad van de JCB. Ru Cohen was de broer van David Cohen, een van de twee voorzitters van de Joodse Raad.
Prof. dr. Max Brahn, op 15 juni 1873 geboren in het Duitse Laurahütte, woonde met zijn vrouw Johanna Hedwig Brahn-Cahn (geboren in Berlijn op 25 februari 1880 ) in 1941 in de Vijzelstraat 60-I, in Amsterdam. Hij was voorzitter van de Beirat voor niet-Nederlandse Joden van de Joodse Raad. Men koesterde 'groot respect voor zijn helder doorzicht en grote wijsheid', aldus Presser in Ondergang (p.422). Brahn was ook lid van de Commissie ter behandeling van financiele aangelegenheden van de Joodse Raad. Op 24 december 1943 werd hij opgepakt, dat was relatief laat. Via Theresienstadt werd hij gedeporteerd naar Auschwitz, waar hij samen met zijn vrouw op 30 oktober 1944 werd vermoord.
Dagobert (David) Simons (1904-1998) promoveerde in 1939 in Leiden op 'Gemeentebedrijven'. In februari 1942 was hij lid van de Juridische Commissie van de Joodse Raad. Tijdens de Tweede Wereldoorlog zat hij in Barneveld. Hij was hoogleraar staats- en administratief recht en regeringscommissaris voor de Grondwetherziening (1972). Hij was tevens bestuurslid van de NZB en van de joodse gemeente Den Haag, lid van de Centrale Commissie van het NIK en van de Commissie OPK, voorzitter van de Ned. Stg van de Vrienden van de Universiteit van Tel Aviv. In 1973 richtte hij samen met Bob Levisson het CIDI op. Simons werd de eerste voorzitter van het CIDI. Simons was een van de ondertekenaars van een brief waarin gepleit werd voor de vrijlating van de Twee van Breda in 1989. Hij is officier in de Orde van Oranje Nassau (1934), ridder in de Orde van de Nederl. Leeuw (1960) en commandeur in de Orde van Oranje Nassau (1970).
De Centrale Culturele Commissie voor Joden in Nederland, was een onderdeel van de Joodse Raad. De taak van de commissie was: "Behandeling van Joodsch cultureele aangelegenheden".
Izak Vredenburg (Amsterdam, 16 november 1904 - Sobibor, 23 juli 1943) was rabbijn en woonde met zijn vrouw Ganna Vredenburg-Hirsch (Zwolle, 11 november 1903) en hun kinderen Judith Julie (Amsterdam, 17 juli 1936), Simon Azaria (Amsterdam, 14 april 1938) en Jacob Menachem (Amsterdam, 20 juli 1939) aan de Onbekende Gracht 3, in Amsterdam. Vredenburg was in 1942 lid van de Hachsjarahraad van de Joodse Centrale voor Beroepsopleiding. De hele familie Vredenburg werd omgebracht in Sobibor, op 23 juli 1943.
Paul Henri Hendrix (geboren 13 augustus 1903 - Kdo Golleschau, 15 december 1944) trouwde met Bertha Vles (Rotterdam, 28 januari 1908 - Auschwitz, 25 oktober 1944) In 1941 woonden zij met hun drie kinderen aan de Apollolaan 60, in Amsterdam. In 1940 werd de bankier Hendrix lid van het ‘Comité voor Steun aan in Nederland verblijvende buitenlandse Joden’. In 1942 was hij lid van de Commissie voor geldelijk beheer', in 1943 van de opvolger daarvan, de 'Commissie ter behandeling van financiele aangelegenheden'. --- Twee van hun zonen overleefden de oorlog niet: Robert Alexander (Amsterdam, 12 mei 1930 - Mauthausen, 30 maart 1945) en Hans Leonard (Amsterdam, 31 januari 1933 - Auschwitz, 25 oktober 1944).
Leonard David Frank (Zwolle, 9 oktober 1903 - Auschwitz, 21 januari 1943) was advocaat en procureur. Hij was een zoon van Naphtali Herman Frank en Charlotte Sara Spanjaard. Hij woonde met zijn vrouw en kinderen in de Guido Gezellestraat 12, in Amsterdam. Frank was in 1941 en 1942 een belangrijke medewerker bij de Joodse Raad. Frank werd gearresteerd door de Duitsers, die er achter waren gekomen dat hij betrokken was bij illegaal werk (o.a. het verspreiden van valse identiteitspapieren).
Isac Leo Seeligmann, geboren op 10 januari 1907 in Amsterdam, was de zoon van Sigmund Seeligmann (1873-1940) en Juliette Seeligmann-Veershijm (geb. 1879). Na een opleiding op het Ned. Isr. Seminarium werd hij leraar in de Tenach en joodse geschiedenis aan de Joodse HBS in Amsterdam. In 1943 werd hij naar Thersesienstadt gedeporteerd, met zijn vrouw en twee dochters, Judith en Mirjam. In Theresienstadt was hij een van de twee bibliothecarissen. Eenmaal weer terug in Nederland werd hij, in 1946, conservator van de Bibliotheca Rosenthaliana. In 1948 promoveerde hij op de septuaginta. Vanaf 1950 was hij professor in Jeruzalem, in de Tenach wetenschap. Hij overleed in 1982.
Advocaat en procureur Karel Josef Edersheim (geb. 7-9-1893), zoon van Mozes Edersheim en Henriette Polack, was van 1927 tot 1930 voorzitter van de Nederlandse Zionisten Bond. In 1919 werd hij al lid van de Bondsraad. Hij was nauw betrokken bij de heroprichting van het Centraal Isr. Ziekenhuis. Daarnaast was hij lid van de 'Joodsche Coordinatie Commissie voor het bevrijde Nederlandsche gebied', dat in januari 1945 te Eindhoven was opgericht. In mei 1948 trad hij op als de gezant van de staat Israel in Nederland. Hij overleed in 1976.
Willem Salomon Heyman Elte (Den Helder, 28 juli 1888) was leraar wis- en natuurkunde. In 1935 trouwde hij met Esther van Son (21 januari 1901). Tijdens de oorlog was hij rector van het Joods Lyceum. Overleefde de oorlog en ging naar Israel.
Rabbijn Josef Hersch Dünner (ookwel Dinner), niet te verwarren met de bekende opperrabbijn van de Ned. Isr. Hoofdsynagoge Joseph Hirsch Dünner (1833-1911), werd geboren in Amsterdam, op 19 maart 1907. Hij werd voorzitter van de eind 1940 ingestelde Adviescommissie voor het Onderwijs, onderdeel van de Joodse Coordinatie Commissie. In februari 1942 was hij nog nog lid van de Centrale Commissie voor Joods Onderwijs en van de Centrale Culturele Commissie. Hij kwam met zijn gezin om in Auschwitz, op 15 september 1942.
Deze opgave bevat alle namen en adressen van de leden.
Edwin Sluzker (1907- Amsterdam, 12 augustus 1965) was afkomstig uit Wenen en was hoofd van de zogenoemde Expositur van de Joodse Raad. In 1944 dook hij onder.
Emanuel Hertzberger werd geboren in Woensel, op 19 augustus 1905. Hij was advocaat en woonde, met zijn vrouw Elisabeth Wilhelmina Hertzberger-van Praagh (geboren in Den Haag, 11 maart 1911) in de De Ruyterstraat 65, in Den Haag. Hertzberger was, in februari 1942, lid van de Centrale Culturele Commissie van de Joodse Raad. Zijn vrouw en hun drie kinderen (Jacques Maurice Hertzberger (Den Haag, 3 november 1932), Helen Cheftsibah Hertzberger (Den Haag, 16 juli 1935) en Rinah Henriëtte Hertzberger (Den Haag, 16 oktober 1936) ) zijn allen vermoord in Auschwitz, op 27 augustus 1943. Hij zelf is in 1943 in Sobibor vermoord.
Marinus Leonard Kan (Amsterdam, 10 augustus 1891 - Bergen-Belsen, 10 april 1945), werd geboren als zoon van Salomon Kan (Coevorden, 1851) en Helena Levenbach (Sittard, 1859). Hij woonde in 1942, met zijn vrouw Frederika Mathilde Kan-Godschalk (Rotterdam, 19 april 1899 - Bergen-Belsen, 15 april 1945) in Amsterdam, aan de Minervalaan 80. Hij was voorzitter van de Nederlandse Zionistenbond en nauw betrokken bij de oprichting van de Joodse Coördinatie Commissie in 1940. Later in de oorlog heeft hij Palestina-certificaten vervalst.
David Mozes Sluys werd geboren op 29 mei 1871 in Amsterdam. Hij werd in 1906 secretaris van de joodse gemeente. In 1912 volgde hij dhr. Van Ameringen op als secretaris van de Permanente Commissie van het Nederlandsch-Israelietisch Kerkgenootschap. Sluys werd in 1933 benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau. Sluys was tevens secretaris van het Ned.Isr. Hoofdsynagoge Amsterdam. In 1941 werd hij lid van de Joodse Raad. Hij woonde op Plantage Middenlaan 72, in Amsterdam. Op 9 juli 1943 is hij in Sobibor vermoord.
De 'Commissie voor geldelijk beheer' van de Joodse Raad zat in juni 1942 op de Sarphatikade 11. In november 1942 zat het Centraal Bureau van de Commissie op de Vening Meineszkade 11. Waarschijnlijk is de 'Commissie voor geldelijk beheer' in 1943 opgegaan in de Commissie ter behandeling van financiële aangelegenheden (Comfina).
Amnon Cohn (ook: Kohn) werd geboren in Amsterdam, op 25 december 1916. Hij woonde in Deventer, in de Papenstraat 45. Hij werkte voor de Joodse Centrale voor Beroepsopleiding (JCB), en was lid van de Hachsjarahraad van de JCB. De plaats en datum van zijn overlijden tijdens de oorlog zijn onbekend.
David Cohen (Deventer, 31 december 1882) werd geboren als zoon van de koopman en makelaar Hartog (Herman) Cohen en Rebecca van Essen. Hij zette zich al jong in voor joodse vluchtelingen. Vanaf 1924 was hij hoogleraar oude geschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam. Hij bekleedde diverse bestuursfuncties, was lid van de Nederlandse Zionistenbond, en secretaris van de Commissie voor Bijzondere Joodse Belangen. In 1941 werden hij en Abraham Asscher benoemd tot voorzitters van de Joodse Raad. Na opheffing van de Raad in september 1943 volgde deportatie naar Theresienstadt. Na de oorlog werden Asscher en Cohen veroordeeld door de Joodse Ereraad, vanwege hun medeplichtigheid aan wat gebeurd was met Nederlandse joden. Zij mochten geen joodse functies of ambten meer vervullen. In 1947 werden Asscher en Cohen op last van het Bijzonder Gerechtshof gearresteerd. Na een maand werden zij zonder proces vrijgelaten. In 1951 werd definitief van strafvervolging afgezien 'op gronden aan het algemeen belang ontleend'. Cohen overleed in 1967. De discussies over de verantwoordelijkheid en schuldvraag van de voorzitters van de Joodse Raad zijn sindsdien niet opgehouden.
Abel Jacob Herzberg, geboren op 17 september 1893, studeerde rechten en werd advocaat, maar kreeg zijn bekendheid vooral als letterkundige. Zijn eerste toneelstuk "Vaderland" (1934) schreef hij onder invloed van de jodenvervolging in Duitsland. Van 1934 tot 1939 was hij voorzitter van de Ned. Zionistenbond. Hij was in 1942 lid van de Centrale Culturele Commissie van de Joodse Raad. Hij was met zijn vrouw enige tijd geinterneerd in kamp Barneveld. Op 11 januari 1944 werd hij vanuit Westerbork naar Bergen-Belsen gedeporteerd. Na de oorlog legde hij zijn eigen ervaringen neer in verschillende werken, waaronder 'Amor Fati' (1946) en 'Tweestromenland' (1950). Tevens schreef hij het bekende werk 'Kroniek der Jodenvervolging, dat in 1950 in boekvorm uitkwam. Hij overleed in 1989.
Izaak Cohen werd geboren in Deventer, op 20 februari 1884. Hij was advocaat en woonde in de Schieweg 40 a, in Rotterdam. Hij was in 1942 lid van de Hachsjarahraad van de Joodse Centrale voor Beroepsopleiding. Izaak Cohen kwam om in Bergen-Belsen, op 19 april 1944.